گزينه هاي اوباما در برابر ايران: مذاكره، مهار يا مقابله نظامي؟  | عملكرد دولت اوباما در يك سال گذشته، به خصوص در موضوع افغانستان، حاكي از بررسي و مشورتهاي طولاني و تاخير در روند تصميمگيريها است |
با نااميد شدن دولت آمريكا از پاسخ مثبت ايران به پيشنهاد تبادل سوخت محمد برادعي مدير كل پيشين آژانس بين المللي انرژي اتمي، احتمال افزايش فشار بر ايران طي هفته ها و ماه هاي آينده افزايش يافته است. اظهارات روز جمعه ايان كلي، سخنگوي وزارت خارجه آمريكا مبني بر گام برداشتن در "مسير فشار" بر تهران نشانه ديگري از اين روند به شمار مي رود. در حال حاضر به نظر مي رسد سه ديدگاه غالب درباره نحوه برخورد با ايران در واشنگتن وجود دارد: مذاكره، مهار و مقابله نظامي. مذاكرهدو گروه از مذاكره با ايران طرفداري مي كنند: گروهي كه معتقدند اين مذاكرات مي تواند به توافقي با ايران منجر شود و گروهي كه مذاكره با ايران را زمينه ساز تضعيف گروه هاي تندرو در داخل حكومت و حتي امكان تغيير حكومت مي دانند. از نگاه گروه نخست مذاكره با كشوري بعد از سي سال فقدان رابطه ديپلماتيك امري يك شبه نيست و آمريكا بايد صبر بيشتري در اين زمينه پيشه كند. همانطور كه روزنامه واشنگتن پست اخيرا به نقل از "ري تكيه"، كارشناس شوراي روابط خارجي نوشت، از زماني كه ريچارد نيكسون دست دوستي به سمت چين دراز كرد يك سال و نيم طول كشيد تا پكن پاسخ مثبت بدهد. به زعم عده اي، درگيري هاي بعد از انتخابات اخير رياست جمهوري سيستم تصميم گيري در تهران را بيش از گذشته آهسته كرده و در شرايطي كه ايران در هر حال به غني سازي اورانيم ادامه مي دهد مذاكره شرايط را از اين كه هست دشوارتر نخواهد كرد. جيم والش، توماس پيكرينگ و ويليام لورز كه كارشناسان مسائل هسته اي و سياسي در آمريكا هستند در مقاله اي در نشريه انجمن كنترل تسليحاتي خاطرنشان كردند كه به رغم اختلافات داخلي موجود در ايران، محمود احمدي نژاد به دنبال حل مسئله اتمي و بهبود روابط با آمريكاست. عده اي "مذاكره" را راه دستيابي به توافق هستهاي با ايران ميدانند، اما عدهاي ديگر آن را مقدمهاي براي تحولات اساسي در نظام حكومتي اين كشور مي پندارند.
به اعتقاد آنها گروه ۱+۵ با ارائه مشوق هايي نظير "پذيرش نقش منطقه اي" براي ايران، "خاتمه فعاليت هاي خارجي براي تحريك ناآرامي هاي داخل ايران" و سرمايه گذاري خارجي در صنايع نفت و گاز ايران ممكن است بتواند به معامله اي با تهران دست يابد. اين طرفداران مذاكره با ايران خواستار كنار گذاشته شدن بحث فشار بر ايران هستند و مي گويند اين بسيار "عجيب" و "تاسفبار" است كه آمريكا در حين مذاكره با ايران سخن از تحريم و ضرب الاجل مي كند. طرفداران گفتگو را البته گروه هاي ديگري نيز تشكيل مي دهند كه هدفي وراي توافق هسته اي با تهران دارند. پاولا دوبريانسكي و كريسشين ويتون مقام هاي ارشد پيشين وزارت خارجه آمريكا در مقاله اي كه هفته پيش در نشريه فارين پاليسي منتشر شد، با اشاره به تجربه شوروي سابق و اقمار آن نوشتند مذاكرات تسليحاتي غرب با اين كشورها بود كه به تدريج موضوعات ديگر را نيز در بر گرفت و نهايتا راه را براي استقرار دمكراسي هموار كرد. افرادي از اين قبيل معتقدند مذاكره معمولا نفوذ سياستمداران تندرو را كاهش مي دهد و افراد ميانه روتر را تقويت مي كند. روزنامه بوستون گلوب نيز در سرمقاله خود نوشت گرچه محمود احمدي نژاد پيشنهاد مبادله سوخت را نخست پذيرفت اما رقباي تندروتر او كه موقعيت خود را در خطر ديدند آيت الله خامنه اي را مجبور به رد اين طرح كردند. اين روزنامه خاطرنشان كرد كه اگرچه ممكن است نهايتا راهي جز اعمال تحريم بر ايران نباشد، اما امروز اوباما بيش از هر زمان ديگري بايد از هر گونه رويارويي با ايران كه به تثبيت موضع تندروها منجر مي شود دوري جويد. مهاربازدارندگي و مهار گزينه ديگري است كه با نزديكي ايران به توانايي اتمي و ناكامي مذاكرات راه حل واقع گرايانه اي از سوي برخي تلقي مي شود. ديويد آلبرايت و ژاكلين شاير، تحليلگران اتمي موسسه علم و امنيت بين المللي در واشنگتن در مقاله اخير خود در نشريه انجمن كنترل تسليحاتي با تاكيد بر اينكه تهران "به توانايي فني ساخت سلاح اتمي دست يافته است" هشدار دادند آمريكا بايد از اعمال فشار بيش از حد بر ايران خودداري كند زيرا اين كار رهبران اين كشور را مجبور خواهد كرد كه تصميم نهايي براي دستيابي به سلاح اتمي را بگيرند. سياست "مهار" از جانب كساني مطرح مي شود كه معتقدند اين روش در دراز مدت بر "محاسبات اتمي" ايران تاثير مي گذارد و شانس موفقيت بيشتري در مقايسه با "مذاكرات بي نتيجه" و يا حمله نظامي دارد
ايران همواره اتهام كشورهاي غربي براي استفاده نظامي از انرژي هسته اي را رد كرده اما اين كارشناسان با اشاره به اين كه ايران سرسختانه بسوي توانايي نظامي هسته اي در پيش است مي گويند آمريكا بايد با "مديريت" خود از وخيم تر كردن اوضاع خودداري كند زيرا عمليات نظامي احتمالا تاثير چنداني بر روي برنامه هاي اتمي ايران نخواهد گذاشت و تنها به تسريع آن خواهد انجاميد. آنها در مقابل توصيه مي كنند دولت اوباما از "راهبرد مهار و بازدارندگي مشابه دوران جنگ سرد عليه شوروي" بهره جويد و اتحاد نظامي خود با كشورهاي عربي عليه ايران را تقويت و نگراني هاي امنيتي آنها در مقابل برنامه هاي اتمي و موشكي تهران را رفع كند. به اعتقاد آلبرايت و شاير سياست مهار در دراز مدت مي تواند بر "محاسبات اتمي" ايران تاثير گذارد و شانس موفقيت بيشتري در مقايسه با "مذاكرات بي نتيجه" و يا حمله نظامي دارد. گزينه نظاميبا وجود مخالفت بسياري از تحليلگران سياسي در آمريكا با حمله نظامي به تاسيسات اتمي ايران، اين گزينه همچنان از سوي برخي گروه ها و رسانه هاي دست راستي و محافظه كار حمايت مي شود. روزنامه وال استريت ژورنال اخيرا در مقاله اي تحت عنوان "۵۰۰ هزار سانتريفوژ" از سياست هاي مسالمت جويانه محمد برادعي و باراك اوباما كه به نوشته اين روزنامه به "جسارت بيشتر" ايران منجر شده انتقاد كرده و نوشت تنها "تحريم هاي تنبيهي و يا حمله نظامي" مي تواند جلوي بلندپروازي هاي اتمي ايران را مهار بگيرد. برخي گروه ها و موسسات دست راستي در آمريكا پيش بيني مي كنند كه باراك اوباما نهايتا به همان سياست خصمانه جورج بوش عليه ايران برسد
اما شايد گزينه نظامي با هيچ فرد و گروهي به اندازه جان بولتون سفير پيشين آمريكا در سازمان ملل متحد عجين نشده باشد. او با اشاره به اظهارات اخيرا محمود احمدي نژاد مبني بر ساخت ۱۰ مركز ديگر غني سازي گفته است ديپلماسي و تحريم نتيجه اي جز افزايش تهديد ايران ندارد و حتي موجب مي شود شانس موفقيت عمليات نظامي و حمله پيشدستانه به ايران روز به روز كاهش يابد. برخي گروه ها و موسسات دست راستي در آمريكا معتقدند باراك اوباما نهايتا به همان سياست خصمانه جورج بوش عليه ايران خواهد رسيد. اما آقاي بوش نيز در اواخر دوره رياست جمهوري خود به تدريج به اين نتيجه دست يافت كه حمله نظامي گزينه مطلوبي نيست و در واقع اين دولت او بود كه روند مذاكره با ايران را هموار كرد. مايكل گرسون در ستون اخير خود در واشنگتن پست مي نويسد بعيد است بتوان تصور كرد اوباما به راهي برود كه حتي جورج بوش نيز نهايتا آن را "بسيار خطرناك" تشخيص داد. اما مخالفان در پاسخ مي گويند آقاي بوش تمام سرمايه سياسي خود را درعراق هزينه كرد و باراك اوباما كه از ابتدا مخالف جنگ بوده اكنون امكان بيشتري براي انتخاب گزينه نظامي دارد زيرا صبر و تحمل فراوان او در بكارگيري ابزارهاي ديپلماتيك به تدريج همه را موافق فشارهاي جدي و حتي شايد استفاده از زور عليه ايران خواهد كرد. عملكرد دولت اوباما طي يكسال گذشته بخصوص در موضوع افغانستان حاكي از بررسي و مشورتهاي طولاني و تاخير در روند تصميم گيري هاست. علاوه بر اين انتخاب يك راهبرد براي او به معناي نفي ساير رويكردها نيست. سه گزينه مذاكره، مهار و مقابله نظامي لزوما با يكديگر در تناقض نيستند و گرايش دولت اوباما به يكي به معناي كنار گذاشتن كامل ساير گزينه ها نيست. پرويز كامياب - بي بي سي، واشنگتن
| invincible - آمریکا - مینستا |
سلام به شما:. این مقاله توسط آیتالله بی بی س تهیه شده،لگب خوبی بود که اپوزیسیون روی بیبی سی گذاشت از رژیم حسابی پول در آورد،مرگ بر سازشکار چه بیبی سی باشه چه اوباما!! |
دوشنبه 16 آذر 1388 |
|
| mamamiya - ژاپنفخنغخ - توکیو |
آقا حالا بهترین موقع است برای مقابله. مگر میشود با دروغ هم مذاکره کرد؟ |
دوشنبه 16 آذر 1388 |
|
| Negah* - المان - فرانكفورت |
اقاي اوباما ما ايراني ها يك ضرب المثل داريم كه ميگويند ...ترحم بر پلنگ تيز دندان ستم باشد به حال گوسفندان وحالا ما ميگوييم مدارا با حكومت ظلم جمهوري اسلامي قوي كردن اين دولت در بدست اوردن بمب اتم است كه اين نه ظلمي به ايرانيان مظلوم است بلكه بزرگترين جنايت در حق منطقه است . |
سهشنبه 17 آذر 1388 |
|
| delsooze-mardom - ايران - قم |
اوباماي به ظاهر مهربان. توهنوز اسلام ناب محمدي رو نشناختي. انشاالله هميين اسلام بعد از ظهور اقامون عالمگير ميشود. بياييم براي ظهور اقا1000000صلوات نذر كنيم |
پنجشنبه 19 آذر 1388 |
|
|